Omdat we het waard zijn
Zittend achter de pc voel ik een poes op de leuning van mijn bureaustoel springen, zachte warme pootjes tikken op m’n rug. Als vanzelf schuif ik naar voren, poes gaat graag achter me zitten. Halve stoel kwijt, maar warme billen. Andere poes nestelt zich tussen mij en het toetsenbord en begraaft spinnend haar neus in mijn gekromde elleboog. Zo eigenen ze zich de hele dag door plekjes toe dicht om mij heen, de prinsesjes. Een andere optie is er niet, want dan krijg ik een ernstig verbolgen blik.
Ze kunnen zo meedoen met een Loreal-reclame: “Omdat we het waard zijn!”
