Log Nes-lunch
Nietsdoen is veel leuker als er een stapel werk op je ligt te wachten.
Met deze gedachte in mijn achterhoofd spoed ik mij iedere dag rond half 1 naar de kantine. Daar schaar ik mij met mijn collega’s rond een lange tafel waar vers brood en vleeswaren klaar staan. De lokale buurtsuper voorziet ons dagelijks van dit alles. Altijd verse bammetjes, dus geen zelf meegebrachte muffige boterhammen in een plastic zakje, zelfs het fruit wordt dagelijks vers aangeleverd.
Aan de lunchtafel zijn er een aantal mensen die meestal zwijgend hun boterhammetje met kaas naar binnen werken. Andere mensen praten voor twee, of voor drie in enkele gevallen. Met deze laatste groep heb ik het liefst te maken. Eigenlijk vind ik de mensen die altijd zwijgend zitten te herkauwen stom. Het grootste gedeelte van de dag breng je door met je collega’s, maak er wat van.
De gesprekken gaan overal en nergens over. De ene vertelt vol overgave over de serie de Gouden Kooi van Tien/Talpa, de ander vertelt over een grappige opmerking van haar kind, wat we in het weekend beleefd hebben, hoe de zakenreis naar China was, of het laatste nieuws. Over werk praten we niet vaak, daar hebben we tenslotte de rest van de dag nog tijd voor. Vandaag ging het even over de nieuwste knikker-rage, waar poppetjes in de knikkers zitten. Zo kwamen we gaandeweg op de lolobal. Herinnert u zich die nog? Ik heb er ook wat op afgestuiterd. Al babbelend at ik een bruine boterham met rosbief met veel peper, een bruine boterham met smeerkaas, en een witte boterham met melkchocolade-hagelslag.
En zo kabbelen de dagen voorbij, met de lunchtafel als breekpuntje in de dag.
Hoe ziet uw lunch er uit?
