Met de Franse slag
Vanavond deed ik het met de Franse slag, samen met mon amie Sophie. Het eten was fijn, maar niet half zo lekker als onze ober. Hubba hubba! Wat een aantrekkelijk stukje mens was dat! Als hij weer eens met z’n mooie blauwe stuiters glimlachend kwam vragen of alles naar wens was, konden wij steeds niet veel meer uitbrengen dan zoiets als “glabla bleh bleh hubba hubba”, waar we nog net op tijd de kwijldraadjes konden wegpoetsen. Okay, misschien overdrijf ik hier licht, maar hij was lekker, zover moge duidelijk zijn.
S. nam als toetje een sorbet. Dit glas was op het bord vastgeplakt met een stukje deeg. Tipje mijnerzijds: eet dit deeg niet! Het gezicht van S. was weliswaar hilarisch, maar dat deeg was gewoon niet okay. Het stonk ook. Nadat ik mijn slappe lach had kunnen onderdrukken hebben we de hubba hubba-ober gevraagd waar het goed voor is om zo’n akelig stukje deeg onder het glas te plakken. De plakfunctie snapten we ook wel, maar stop er dan iets eetbaars onder. Dit probleem had hij nog nooit gehoord, we waren de eersten, maar hij adviseerde ons het vooral niet te eten. Daarop geneerde S. zich nog wat extra, en kon je mij aanvegen door de 2e lachstuip. Heel leuk restaurant dus, met name de bediening, en het eten was lekker.
