Telefoon
Ik hou niet van m’n telefoon, alhoewel ik net een nieuwe heb gekocht. Maar die heb ik ook eigenlijk gekocht voor de camera die er op zit. En ik heb een nieuw nummer. Dat is handig, want daarmee heb ik meteen wat mensen afgeschreven die in m’n oude telefoonlijstje stonden. Er staan nu alleen nog mensen in waarvan ik weet dat ik er mee wil praten. Misschien is het een freaky soort telefoonangst, maar ik vind het nix als dat ding gaat. Ik heb die telefoon om zelf te bellen, niet om gebeld te worden. Het antwoordapparaat bij mijn vaste lijn heb ik ook uitgezet, zo hoef ik mensen ook niet terug te bellen. Als het belangrijk is bellen ze vast nog wel een keertje. In het telefoonboek stond ik al niet, dus zo gemakkelijk was het al niet om mij te bereiken. En als ze mijn mobiele nummer niet hebben, dan ken ik ze niet goed genoeg voor noodgevallen. Persoonlijk contact heeft bij mij toch de voorkeur. E-mail is een goede 2e. Slimme mensen bellen mij op m’n werk, aangezien ik daar altijd op zal nemen. Dat is een listig volkje.
Nu ga ik mijn oude telefoon uitzetten, en daarmee ook wat oude vrienden en kennissen.
